دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران مطالعات باستان شناسی 2251-9297 7 2 2015 12 22 Spatial Archaeology; A Scientific Approach to the Study and Analysis of Architectural Works, Urban Spaces, and Ancient Contexts باستان‌شناسی فضایی؛ رویکردی علمی در مطالعه و تحلیل آثار معماری، فضاهای شهری و بافت‌های کهن 103 116 57750 10.22059/jarcs.2015.57750 FA حسن کریمیان دانشیار باستان شناسی دانشگاه تهران عباسعلی احمدی استادیار گروه باستان‌شناسی دانشگاه شهرکرد Journal Article 2015 07 11 In the past two decades several new approaches have emerged in archeology. New archeology which found its true nature in deep interdisciplinary relations created new approaches involving different sciences such as basic, natural, engineering, laboratory, geographical, social, human, etc. Spatial archaeology is one of these new approaches. It is kind of recycling information of ancient civilizations through studying architectural structures, settlement spaces, and effective systems of inside/ outside the sites. Since this science studies architectural spaces and ancient contexts of different historical periods using different disciplines at different levels, it can be extensively used by experts in prehistoric and contemporary archeology. The present paper describes previous studies and theoretical foundations of such approach and attempts to explain its levels/ methods and answer how spatial archaeology can be used in the study and analysis of architectural spaces, settlements and ancient urban systems. دو دهۀ گذشته با ظهور رهیافتهای جدید متعددی در علم باستانشناسی توأم بود. باستانشناسی جدید که در ارتباط عمیق بینرشتهای ماهیت مییابد، با بهرهگیری از شاخههای علوم مختلف گرایشهایی را به وجود آورد که از جملة آنها به «باستانشناسی فضاها» میتوان اشاره کرد. این رویکرد علمی، بازیافت اطلاعات تمدنهای کهن از طریق مطالعۀ ساختارهای معماری و فضاهای استقراری و شبکههای مؤثر درونسایتی و برونسایتی پیرامون آنهاست. از آنجایی که این علم با بهرهگیری از علوم متعدد در سطوح مختلف فضاهای معماری و بافتهای کهن ادوار مختلف را مطالعه میکند، میتواند به طور گسترده مورد استفادة متخصصان پیش از تاریخ تا قرون معاصر قرارگیرد. در نوشتار حاضر تلاش شده است تا ضمن تشریح پیشینه و مبانی نظری این رویکرد و تبیین سطوح و روشهای آن، به این پرسش پاسخ گفته شود که از باستانشناسی فضاها چگونه میتوان در مطالعه و تحلیل فضاهای معماری، استقرارگاهها و بافت کهن شهرها استفاده کرد.

https://jarcs.ut.ac.ir/article_57750_12f0e54fe427ccf7d7c8c22c9dab9186.pdf